Vrijwilliger zijn Een aantal jaren geleden kreeg ik achter elkaar verschillende psychoses. Ik hoorde stemmen. Gelukkig werkten de medicijnen, waardoor ik weer goed kon functioneren in de samenleving. Anderhalf jaar geleden besloot ik om vrijwilliger te worden bij GGZ Rivierduinen.

Ik ontmoette bijzondere mensen. Zoals Jeroen, die nog iedere dag stemmen hoort die vreselijke dingen tegen hem zeggen. Hij vertelt me keer op keer dat hij blij is dat hij in Nederland woont en dat hij medicijnen krijgt en verzorgd wordt. Hij heeft bij beschermd wonen mensen om zich heen — iets wat hij niet zou hebben als hij op zichzelf zou wonen.

Of Jolanda, die prachtige tekeningen maakt die ze verkoopt op exposities. Het geld dat ze daarmee verdient, schenkt ze aan goede doelen. Jolanda heeft veel meegemaakt en hoort ook nog iedere dag vervelende stemmen. Maar, zegt zij dan steeds weer: “Ik heb niet voor niets geleefd.”

Ik heb veel bewondering voor deze mensen en voor de andere bewoners van de Diamantlaan. Zelf moet ik stoppen met mijn vrijwilligerswerk, maar ik kan het anderen van harte aanbevelen. Je geeft wat, maar je krijgt er ook zoveel voor terug.

Ik ben dankbaar dat ik er zelf zo goed vanaf ben gekomen en dat de medicijnen bij mij goed werken, zodat ik geen stemmen meer hoor en zelfstandig kan wonen, met mijn partner en vrienden om mij heen. Ik had nog gehoopt dat dit voor Donald ook weggelegd zou zijn. Hij heeft nog steeds contact met zijn oude vrienden en doet veel met hen, maar zelfstandig wonen zit er voor hem niet meer in. Hij leest elke dag de Volkskrant en met hem en Jeroen kun je goed praten over wereldse zaken. En hij speelt prachtig accordeon en gaat weer les nemen.

Ik ben blij dat ik deze mensen, en ook andere bewoners van de Diamantlaan, heb mogen ontmoeten en soms wat beter heb leren kennen. Dat is waardevol voor mij en dat neem ik met mij mee. En ik hoop dat ik op mijn beurt ook iets heb kunnen betekenen tijdens mijn bezoeken.